یکی از مسائلی که همواره در عکاسی وجود دارد ، گرفتن ژست های مختلف است . شخصی که برای گرفتن عکس به یک عکاس مراجعه می کند ، همواره این دغدغه را در ذهن خود دارد که چه ژست هایی بگیرد و چگونه آن ژست ها را بگیرد . سایت ها و پیج های اینستاگرام زیادی در زمینه آموزش ژست های مختلف وجود دارند . افراد بسیار زیادی تلاش می کنند تا ژست های مختلف را به شما آموزش بدهند . آن ها به شما این گونه اِلقاء می کنند که اگر ژست درست و خوبی نگیرید ، عکس شما خوب نمی شود .
حتی بعضی از افراد ، خودشان را خالقان ژست معرفی می کنند و بعضی از ژست ها را به نام خود نام گذاری کرده اند . مشتریان هم معمولاً ژست های مختلف را جلوی آینه تمرین می کنند و سعی می کنند از آن ژست ها تقلید کنند . حتی بعضی از مشتریان ، از عکاس ها انتظار دارند که به آن ها ژست بدهد یا اصطلاحاً ژست دهی کند . یعنی به سوژه بگوید که چگونه بایستد ، چگونه بنشیند ، صورت و دست ها و پاهای خود را چگونه قرار بدهد ، لبخند بزند یا نزند ، و به کجا نگاه کند .
اما من می خواهم مطلبی را به اطلاع شما برسانم که شاید به نظر شما عجیب بیاید . تمامی این ژست ها و کارها ، کاملاً الکی و سرکاری هستند . دیگر ده ها سال است که دوران این ژست های ثابت و مجسمه ای گذشته است . این روش های ژست گرفتن و عکاسی ، مربوط به دوران ناصرالدین شاه قاجار بود که دوربین عکاسی به تازگی اختراع شده بود و وارد ایران شده بود .
در آن زمان ، عکاس دوربین را روی پایه می گذاشت . سپس او افراد را مانند مجسمه ، در حالت های مختلف قرار می داد . یعنی حالت و ژست و فرم تک تک افراد را به دقت تعیین می کرد . آنگاه عکس را می گرفت و ظاهر می کرد و چاپ می کرد . نتیجه کار هم عکس هایی بسیار مصنوعی و خنده دار و عجیب بود . افراد در این عکس ها ، مانند مجسمه هایی بی روح می شدند .
اما باید خدمت شما عرض کنم که تمامی این کارها ، دیگر به اعماق تاریخ پیوسته اند و فسیل شده اند . اگر شما هم چنین افکار قدیمی و کهنه ای را در سر دارید ، بدانید که حدوداً صد و پنجاه سال از قافله تاریخ عقب هستید و در آن دوران به سر می برید .
در روش های جدید و مدرن و بین المللی عکاسی ، تمامی ژست ها به صورت آنی و ناگهانی و فی البداهه هستند . به این نوع ژست ها ، ژست های حرکتی یا داینامیک هم گفته می شود . در این روش ، عکاس هیچ ژستی را به سوژه پیشنهاد نمی کند . سوژه هم مانند یک مجسمه ، ثابت نمی شود . بلکه سوژه حرکت های مختلفی را به صورت ناگهانی و فی البداهه انجام می دهد . عکاس هم به صورت متوالی و پیاپی از او عکس می گیرد . در میان این عکس ها ، تعدادی از عکس ها بسیار عالی و زیبا و رویایی می شوند .
به عنوان مثال در استودیوهای عکاسی ، یک آهنگ ملایم یا ریتمیک را پخش می کنند . سپس سوژه با این آهنگ می رقصد و حرکات موزون انجام می دهد . گاهی اوقات راه می رود ، دست ها و پاهای خود را حرکت می دهد ، یا می خندد و قهقهه می زند . گاهی اوقات نیز سوژه حرکت های بی هدف و خلاقانه و خاصی را انجام می دهد . سوژه می تواند هر نوع حرکت خاص و عجیب و غریبی را از خودش در بیاورد . هیچ محدودیت و چهار چوب و قانونی در مورد این حرکت ها وجود ندارد . هر چه حرکت ها عجیب تر و خلاقانه تر باشند ، عکس ها نیز خاص تر و زیباتر می شوند .
در حین این که سوژه مشغول انجام حرکات مختلف است ، عکاس هم باید به صورت متوالی و پیاپی از او عکس بگیرد . نتیجه کار ، همان عکس های فوق العاده محشر و جذابی می شود که در سایت های اینترنتی خارجی ، شبکه های اجتماعی خارجی ، یا روی جلد مجله های خارجی مشاهده می کنیم . این روش جدید و نوین ژست گرفتن در جهان است . نه آن روشی که ما هنوز از آن استفاده می کنیم .
بیایید ما هم جدید و نوین و جهانی فکر کنیم . بیایید بزرگ فکر کنیم و مرزهای خلاقیت را جا به جا کنیم . از دیگران تقلید نکنیم و روش های قدیمی و منسوخ و منقرض و فسیل شده را در سطل زباله بیندازیم . این گونه می توانیم با روش های جدیدی که در استودیو ها و آتلیه های بین المللی استفاده می شوند ، هماهنگ شویم . حتی خودمان هم می توانیم روشهای جدید و نوینی را ابداع کنیم و به جهان تقدیم کنیم . بیایید از دوران قاجار عبور کنیم و ژست گرفتن را برای همیشه از فکر و ذهن خود پاک کنیم .
